2016-06-21
Autor: nTimes

Chiny – Zwycięski Smok

China-Dragon-thumbW poniedziałek, 20 czerwca,  oficjalnie rozpoczęła się wizyta prezydenta Chin Xi Jinpinga w Polsce, (nieoficjalnie prezydencka para przybyła do Polski już w niedzielę wieczorem).

W obliczu Brexitu, w wypadku którego stosunki bilateralne z krajami spoza Unii nabiorą większego znaczenia, (Wielka Brytania np. zadbała już o kwitnące interesy z Chinami), to w tym momencie szczególnie ważne, ile nam uda się wynegocjować. Planuje się podpisanie 11 umów, w tym o ogromnym znaczeniu  z Railway China.

Żona prezydenta Chin, Peng Liyan często porównywana do takich Pierwszych Dam jak Jackie Kennedy czy Carla Bruni, chwalona za elegancję i talenty dyplomatyczne.

Żona prezydenta Chin, Peng Liyan często porównywana do takich Pierwszych Dam jak Jackie Kennedy czy Carla Bruni, chwalona za elegancję i talenty dyplomatyczne.

A poza „protokołem” warto zwrócić uwagę, na małżonkę prezydenta Xi Jinpinga, Peng Liyuan, aktorkę i piosenkarkę, nad której urokiem i nieposzlakowaną elegancją rozwodziły się media nad Tamizą, podczas wizyty chińskiej głowy państwa na Wyspach w październiku 2015 roku.

 

Ta wizyta to nie jedyny powód, dla którego powinniśmy się pochylić nad historią i dniem dzisiejszym kraju, którym nie przestaje się fascynować świat od wyprawy Marco Polo w 1275 roku.

 

Na pewno warto sobie zadać pytanie: Jak to się stało? Dlaczego akurat Chiny?

 

political-map-of-China

Polityczna mapa Chin

Nie dowiemy się tego, jeżeli nie sięgniemy do historii Kraju Środka; w tym celu musimy cofnąć się…5 tysięcy lat. Na początek rzut oka na mapę:

 

Położone w Azji południowo-wschodniej Chiny są trzecim co do wielkości powierzchni krajem na świecie – 9 596 960 km kw. ( bez Tajwanu).  

(Dla porównania – Rosja ma 17 098 242 km kw. powierzchni, a druga na tej liście Kanada9 984 670 km kw.)

Położenie na obszarze sejsmicznym skutkuje częstymi klęskami żywiołowymi. Do najbardziej tragicznego w skutkach trzęsienia ziemi doszło w 1976 roku w mieście Tangshan; katastrofa pochłonęła wówczas życie 242 tysięcy ludzi. W styczniu 2008 roku w wyniku wstrząsów w prowincji Syczuan zginęło 8700 osób.

Ukształtowanie terenu to głównie obszary wyżynne i górskie. W Chinach występuje największa na świecie różnica pomiędzy najwyżej (Mt. Everest)  i najniżej (Kotlina Turfańska) położonym punktem; wynosi ona 9002 m. Najdłuższą z blisko 5 tysięcy rzek jest Jangcy (5520 km), następna to Huang he, czyli Żółta Rzeka (4670 km), a na trzecim miejscu plasuje się Rzeka Perłowa (2130 km) płynąca na południu kraju.

Lasy zostały znacznie wytrzebione i w tej chwili zajmują tylko około 12% powierzchni.

Cywilizacja chińska, podobnie jak Egiptu czy Mezopotamii, narodziła się nad rzeką. W Kraju Środka była to Huang he. Typowa dla Żółtej Rzeki jest niezwykle wysoka różnica między stanem niskim, a wysokim wody – odpowiednio 250 w czasie suszy, do 30 000 metrów sześciennych na sekundę w czasie powodzi.

Wyróżnia się trzy strefy klimatyczne – zwrotnikową na południu, podzwrotnikową i umiarkowaną na północy. Pekin położony jest w tej ostatniej, mimo to do stolicy Chin docierają wiatry monsunowe.

 

Populacja

W chwili obecnej Chiny zamieszkuje około 1,3 miliarda ludności. W 2011 roku liczba mieszkańców miast przekroczyła liczbę mieszkańców wsi. Społeczeństwo Kraju Środka starzeje się; w roku 2012 po raz pierwszy od dziesięcioleci zmniejszyła się populacja w wieku produkcyjnym, a liczba osób liczących ponad 60 lat przekroczyła 194 miliony.

                                                     

HISTORIA

Chcąc poznać wszystkie sprawy świata, czytajcie księgi starożytne(Konfucjusz)

Według legend Kraju Środka na początku było Pięciu Czcigodnych:

Fuxi, który stworzył rodzinę i udomowił zwierzęta;

Shennong – zapoczątkował uprawę ziemi;

Huang Di – pierwszy wojownik i władca zjednoczonych wokół Huang He plemion (jego żonie przypisuje się wynalazek jedwabiu);

Yao – twórca pierwszego kalendarza i autor ceremonii religijnych

oraz

Shun, który jako pierwszy podjął próbę opanowania powodzi – świadczy to o tym, jak ogromną plagą były one dla starożytnych Chińczyków; problem pozostaje zresztą aktualny do dziś, o czym świadczy choćby ostatnia powódź w sierpniu 2013 roku, kiedy zginęły setki osób, a straty szacuje się na półtora miliarda dolarów.

Czas dynastii
Wielki Mur - jedyna budowla wzniesiona przez człowieka widoczna z Kosmosu

Wielki Mur – jedyna budowla wzniesiona przez człowieka widoczna z Kosmosu

Historię Chin otwiera na poły legendarna dynastia cesarzy Xia; po niej nastąpiły ShangZhou. Początki tej pierwszej (1750 p. n. e.) zbiegają się z narodzinami epoki brązu (dla porównania, w Egipcie to schyłek Starego Państwa) Podstawę gospodarki stanowiło rolnictwo, na którego potrzeby stworzono kalendarz opierający się na cyklach przyrody; znane było już pismo (dowodem są napisy odkryte na kościach wróżebnych z tego okresu); w miastach rozkwitało rzemiosło i handel; jako środek płatniczy służyły muszelki.

Z czasów kolejnej dynastii, Zhou (1122 – 256 p. n. e.), a dokładnie okresu Walczących Królestw, pochodzą pierwsze wzmianki o Wielkim Murze (656 p. n. e.) Były to wały ziemne, wznoszone w obronie nie tylko przed najazdami koczowników, ale też sąsiednich państewek.

W czasach Zhou zaczęto też określać cesarzy mianem „Syn Nieba”. Koniec tej dynastii to jednocześnie początek epoki żelaza w Chinach. Oznaczała ona postęp w gospodarce; rozpoczęto np. sztuczne nawadnianie pól. Jednocześnie rozwijały się szkoły filozoficzne. Najsłynniejsza z nich, stworzona przez Konfucjusza (551-479 p. n. e.), zapoczątkowała system filozoficzny nazwany od jego nazwiska „konfucjanizmem”.

Idee w nim zawarte stały się w krajach Dalekiego Wschodu tym, czym  chrześcijaństwo dla krajów Zachodu.

Podstawowym założeniem konfucjanizmu jest kult przodków, a konkretnie wiara, że wszyscy mężczyźni, którzy godnie przeszli przez  życie, łączą się po śmierci w jeden byt duchowy (chińskie tian; słowo to oznacza również niebo). Filozofia dawała wskazówki nie tylko jednostkom, ale również organizmom państwowym, których podstawą, zgodnie z jej założeniami, miała być rodzina. Ogromną wagę przykładała też do rytuału.

Ucieleśnieniem idei konfucjańskich w tym względzie jest Plac Niebiańskiego Spokoju, Tian’anmen w Pekinie. Ceremonie, które tu się odbywały, miały ściśle określone reguły; wykluczono najmniejszą nawet dowolność – przewidziany był nie tylko każdy, najmniejszy nawet, detal stroju uczestników, ale również miejsce, które mieli zajmować(dotyczyło to również osób zajmujących najniższą pozycję w hierarchii, np. sprzątaczki)

To właśnie ten doskonały ład, brak jakiejkolwiek improwizacji, miał być rękojmią osiągnięcia stanu „niebiańskiego spokoju”.

 

Pierwszy Cesarz zjednoczonych Chin

Cesarz Qin Shi Huang

Cesarz Qin Shi Huang

Był nim Qin Szi Huang (259–210 p. n. e.) z dynastii Qin. Warto poświęcić chwilę uwagi tej postaci, której w czasie krótkiego panowania udało się dokonać wielu rzeczy o zasadniczym znaczeniu dla Państwa Środka, a przede wszystkim:

Zjednoczenia całych  Chin (221 p. n. e.), czyli obszarów dorównujących powierzchniowo Europie, pod jednolitą władzą legislacyjną; wprowadzenia powszechnie obowiązującego systemu miar i wag i uproszczenia pisma; wzniesienia, już z cegieł, Wielkiego Muru, przy wykorzystaniu istniejących umocnień; stworzenia Terakotowej Armii.

Mimo to, dla Chińczyków pozostał postacią kontrowersyjną. Ocenia się na przykład, że przy budowie Muru zginęło około miliona ludzi, głównie wieśniaków, a ich ciała miały pozostać w jego wnętrzu. Qin był bezwzględny również dla warstwy oświeconych. Jego zdaniem  uczeni i nauka przeszkadzają w efektywnym rządzeniu – rozkazał więc, by księgi konfucjańskie palono; rozprawił się również z częścią filozofów mordując ich lub wtrącając do więzienia.

 

Cesarz cieszył się tak złą sławą, że aż do naszych czasów przetrwały legendy, jakoby nakazał wraz z sobą pochować żywcem swoją liczącą kilka tysięcy żołnierzy gwardię przyboczną.

Dopiero w 1974 roku, kiedy trzech wieśniaków odkopało przypadkiem grobowiec Szi, okazało się to nieprawdą – zmarłego cesarza rzeczywiście otaczali żołnierze, w liczbie 7,5 tysiąca, ale wyrzeźbieni z gliny. Znalezisko zostało natychmiast okrzyknięte „ósmym cudem świata”.

Terakotowa Armia - Jeden z chińskich zabytków, który miał "szczęście" - odkryto go już po Rewolucji Kulturalnej.

Terakotowa Armia –
Jeden z chińskich zabytków, który miał „szczęście” – odkryto go już po Rewolucji Kulturalnej.

I nie jest to z pewnością ocena na wyrost; wystarczy wspomnieć, że każda z figur jest inna, ma indywidualne rysy twarzy, na których rysują się odmienne emocje. Są wśród nich zarówno żołnierze – piechota i łucznicy (wyposażeni w autentyczną broń wykonaną z drewna i brązu), jak również pracownicy cywilni i medycy.

Grobowiec cesarza w 1987 roku znalazł się na liście światowego dziedzictwa UNESCO, a od 1994 roku jest dostępny dla zwiedzających.

Powodem, dla którego Terakotowa Armia uniknęła losu wielu innych zabytków w Chinach zniszczonych w czasie rewolucji kulturalnej, była zapewne szczególna sympatia, jaką cieszył się Pierwszy Cesarz u Mao Zedonga (Mao Tse-tunga).

Przewodniczący bardzo lubił, kiedy porównywano go do Qin Szi. Mawiał o władcy: Pogrzebał żywcem 460 uczonych. Myśmy zagrzebali 46 tysięcy.(…) Wy (w domyśle: „inteligenci” ) łajecie nas za to, że jesteśmy jak Qin Szi Huang. Mylicie się, bo przewyższyliśmy go po stokroć”.

 

Kiedy Wschód spotyka Zachód

1368 roku jeden z dowódców powstania przeciwko mongolskiej inwazji, Zhu Yuanzhang, założył dynastię Ming. Kraj szybko odradzał się ze zniszczeń spowodowanych  walkami. W 1580 roku Chiny liczyły już 130 milionów mieszkańców, przywrócono zniszczony system irygacyjny, rozbudowywały się miasta, rozwijał przemysł, głównie tekstylny. Pierwsi cesarze dynastii prowadzili agresywną politykę, opanowali m. in. Koreę, zaatakowali też Mongolię. Rozbudowali Wielki Mur, który przetrwał do naszych czasów w stworzonym przez nich kształcie. Budowla liczyła 10 000 li długośc(obecnie jeden li odpowiada 500 m, ale w czasach dynastii Qing i Han było to 576 m)

Pełna nazwa Wielkiego Muru brzmi po chińsku: Wanli Changcheng – czyli Mur Długi na 10 000 li.

Wielki Mur Chiński jest jedyna budowlą wzniesioną przez człowieka widoczną z Kosmosu.  

Z początkiem siedemnastego wieku Mandżurowie wzrośli w siłę, Chińczycy stracili wkrótce Koreę, w 1644 roku w dodatku wybuchło powstanie spowodowane klęską nieurodzaju – rebelianci zajęli Pekin, ostatni cesarz dynastii Ming popełnił samobójstwo, a kraj zalali Mandżurowie. To oni założyli kolejną, ostatnią już, dynastię cesarską panującą w Chinach do roku 1911 – Qing.

Wcześniej, jeszcze za czasów dynastii Ming, doszło do zdarzenia, które na zawsze zmieniło historię Chin – w 1575 roku  do wybrzeży kraju przybił okręt należący do króla  Portugalii, w ślad za nim wkrótce przybyli Anglicy.

To pierwsze bliskie spotkanie dwóch cywilizacji miało dla Kraju Środka o wiele większe znaczenie niż upadek Ming‘ów.

Przez kolejne 500 lat europejskie imperia i Japonia konsekwentnie odcinały kawałki „chińskiego tortu” bezwzględnie wykorzystując słabości władzy i inne niesprzyjające okoliczności.

Jak to się stało? Przecież to Chiny, zdawałoby się, miały wszystkie  asy w rękawie! Generał Zeng He (1371-1433), zaufany cesarza z dynastii Ming, który jako pierwszy Chińczyk dotarł w XV wieku do Afryki, miał pod swoimi rozkazami trzy okręty, przy których „Santa Maria” Kolumba była niemal prymitywną łajbą. Przez długie wieki to Pekin był najbogatszym i najludniejszym na świecie miastem na świecie.

Dlaczego więc marginalizacja Chin postępowała coraz gwałtowniej?

W latach 1820-1950 średnie roczne tempo wzrostu na głowę mieszkańca tych krajów wynosiła 1, 57%, na głowę Chińczyka było to – 0,24%.

Wielu ekonomistów uważa, że przyczyniły się do tego po pierwsze zdobycze kolonialne (wliczając w to terytoria chińskie) państw zachodnich, a po drugie rewolucja przemysłowa w Anglii, szybko rozszerzona na Amerykę Północną.

 

„Psom i Chińczykom wstęp wzbroniony”(napis na bramie jednego z pekińskich parków)

tarasy ryżowe

Nędza giganta

W roku 1850 Chiny były najbardziej ludnym (420 milionów) krajem na świecie, ale też najgorzej zarządzanym. Eksportowały ogromne ilości herbaty, jedwabiu, laki, bawełny i porcelany, a mimo to wciąż dochodziło do niepokojów społecznych, między innymi z powodu nędzy.

W pierwszej połowie XIX wieku szkoccy kupcy William Jardine i James Matheson w Guangzhou (Kanton) założyli faktorię, w której zamierzali handlować sprowadzanym z Indii opium. Na nic zdał się opór Chin (blokada portu), w których od 1729 roku narkotyki były zakazane. Wezwane na pomoc brytyjskie okręty wojenne dosłownie zmiotły chińskie dżonki.

W wyniku przegranej wojny opiumowej, zgodnie z traktatem nankińskim z 1842 roku Wielka Brytania przejęła Hong Kong. W kolejnych pięciu portach, tzw. traktatowych, cudzoziemcy mieli prawa eksterytorialne; w ten sposób Chińczycy stracili praktycznie zyski z handlu, a co gorsza, opium płynęło teraz do kraju szerokim strumieniem nie napotykając na żadne przeszkody.  Rozszalała się narkomania.

W rezultacie powstań  – Tajpingów, a następnie Bokserów zginęło w sumie ponad 40 milionów ludzi. Osłabione Chiny stały się łatwym łupem: Rosja zajęła dorzecze Amuru i Prowincję Nadmorską (1858-1860); Francja – część Indochin (1884); Wielka Brytania – Birmę (1886); Japonia najpierw Tajwan (1895), a następnie (1910) – Koreę.

Dni dynastii Qing były już policzone.

 

Chiny jako republika.

W 1911 roku, po rewolcie w armii, ostatni cesarz Chin, Aisin Gioro Puyi (1906-1967) zmuszony został do abdykacji. Kolejne 40 lat to najtrudniejszy i najbardziej burzliwy okres w życiu Chin, zakończony ogłoszeniem w 1949 roku trwającej do dziś – Chińskiej Republiki Ludowej.

Wydarzenia w Kraju Środka następują teraz błyskawicznie jedne pod drugich: w grudniu 1911 roku, Sun Jat-sen (1866-1925) zostaje wybrany na  pierwszego (tymczasowego) prezydenta Chin.

Zrzeka się stanowiska już w lutym 1912 roku i przekazuje władzę generałowi Yuan Shikai. Związane z nim nadzieje nigdy się nie spełniają; Yuan zazdrosny jest o wygraną w wyborach parlamentarnych 1913 roku założonego przez Suna Kuomintangu. Dochodzi do walk, w wyniku których Jat-sen musi schronić się w Japonii. Tymczasem postanowienia paryskiej  konferencji  z 1919 roku zachowują przywileje Europejczyków w Kraju Środka. To policzek dla Chin.

Na fali protestów wraca Sun Jat-sen, tym razem sprzymierzony z Komunistyczną Partią Chin. Jego śmierć w 1925 roku umożliwia objecie władzy przez jej przywódcę, wyszkolonego wcześniej w Moskwie, Czang Kaj-szeka (Jiang Jieshi).

W 1927 roku niespodziewanie Czang zwraca się przeciwko swoim komunistycznym sojusznikom(masakra w Szanghaju)

Sytuacja staje się coraz bardziej skomplikowana; o ile w miastach Kuomintang cieszy się poparciem, o tyle na wsi chłopi zniechęceni brakiem istotnej poprawy warunków życia, garną się do oddziałów Mao Zedonga (Mao Tse-tunga).

W 1947 roku wybucha regularna wojna domowa; przegrany Czang-Kaj–szek ze zwolennikami ucieka na wyspę Tajwan, gdzie tworzy Republikę, drugie państwo chińskie. Chiny stają się państwem komunistycznym.

Deng-Xiaoping-China-Leaders

Wydawało się wówczas, że nastąpi teraz okres jeżeli nie prosperity, to przynajmniej spokoju.

Przed narodem chińskim stała jednak jeszcze jedna próba, kto wie, czy nie najcięższa w 5. tysięcznej historii tego kraju – rewolucja kulturalna.

 

„Przewodniczący Mao jest słońcem, które nigdy nie zachodzi”(fragment chińskiej pieśni rewolucyjnej)

W latach 60., gdy na amerykańskich campusach studenci ścierali się z oddziałami Gwardii Cywilnej, a na ulice Pragi wjeżdżały sowieckie czołgi, w Kraju Środka również trwała rewolucja. Podobnie jak w Stanach i tutaj kluczową rolę odegrać mieli studenci, ochrzczeni przez Mao „Czerwoną Gwardią”.

Przewodniczący postanowił, z ich pomocą, rozprawić się z  przeszłością Chin, niszcząc jej materialne symbole (np. miejskie mury obronne okalające Pekin), ale przede wszystkim z „anty-rewolucyjnymi” ideami, wciąż jeszcze obecnymi w umysłach wielu Chińczyków.

W samym tylko 1966 roku 1700 osób zostało pobitych na śmierć; innych pozbawiano życia oblewając ich wrzątkiem, jeszcze innym kazano połykać – paznokcie.

Ani masowe mordy, ani tortury nie stanowiły niczego nowego w dziejach Chin; nowością, i to przerażającą, było wystąpienie przeciwko więzom rodzinnym – podstawie konfucjanizmu i chińskiej filozofii. Fuxi, pierwszy i najważniejszy z legendarnej piątki Czcigodnych, twórca rodziny, został zastąpiony przez Mao: donoszenie na własnych rodziców(czyli skazywanie ich de facto na śmierć) było teraz obowiązkiem rewolucjonisty.

 

Klęska „wielkiego skoku”

Wszystko zaczęło się prawie 10 lat wcześniej, kiedy Mao w listopadzie 1957 roku ogłosił w Moskwie ambitny plan przegonienia Wielkiej Brytanii w produkcji przemysłowej w ciągu…15 lat. Operacja, okrzyknięta natychmiast przez propagandę „wielkim skokiem”, zakończyła się totalną klęską, wielkim głodem. Spowodowane to było obłędnym pomysłem produkowania stali „domowym sposobem” – 90 milionów wieśniaków zamiast zajmować się rolnictwem zostało zmuszonych do wytapiania jej w zagrodowych „dymarkach”. Pola leżały odłogiem, masowo dewastowano lasy. Z miast wciąż dosyłano „ochotników”; w rezultacie przy wytopie pracowało 120 milionów ludzi. Plan porzucono ostatecznie w 1962 roku, a Mao został odsunięty od władzy.

Na placu Tien an Men wciąż króluje ogromna podobizna Przewodniczącego Mao

Na placu Tien an Men wciąż króluje ogromna podobizna Przewodniczącego Mao

Od Zedonga do Denga                

Przewodniczący nie lubił jednak pozostawać w cieniu – w 1964 roku ukazała się słynna „Czerwona Książeczka”, wybór jego pism, a jednocześnie rodzaj „katechizmu rewolucjonisty”. Równolegle Mao utworzył czteroosobową Grupę ds. Rewolucji, na której czele stała jego żona, Jiang Qing.

Poza studentami werbowano również młodych robotników.

18 sierpnia 1966 roku na placu Tian’anmen w Pekinie zebrało się 11 milionów członków „Czerwonej Gwardii”. Na cześć Mao skandowano: Wan sui! (10 tysięcy lat); warto podkreślić, że za czasów Cesarstwa tym właśnie okrzykiem witano władców Chin. Podczas wiecu Mao wydał rozkaz walki z „czterema starymi rzeczami” – „walka” polegać miała przede wszystkim na bezwzględnym niszczeniu wszystkiego co stare – od mebli i książek czy bibelotów, po zabytki i muzea, ale też zakazach – np. puszczania latawców, czy śpiewania dzieciom kołysanek. Przeciwnicy polityczni, nawet należący dotąd do najwyższych władz, byli więzieni w koszmarnych warunkach. Totalnej czystce ideologicznej wewnątrz kraju towarzyszyło radykalne odcięcie Chin od kontaktów ze światem zewnętrznym – odwołano ambasadorów ze wszystkich stolic (poza Kairem); obowiązywał też absolutny zakaz drukowania zagranicznych książek.

Oddziały „Czerwonej Gwardii” represjonowały również chłopów – w rezultacie w całym kraju ponownie zapanował głód – w 1977 roku produkcja rolna spadła do poziomu z czasów dynastii Han (221-206 p.  n. e.)

Śmierć Mao 9 września 1976 roku nie oznaczała jeszcze kresu chaosu (rozpoczęła się walka o schedę po Przewodniczącym), ale zakończyła okres „rewolucji”.

Ostatecznie władzę objął Deng Xiaoping – oficjalnie w grudniu 1978 roku podczas III Plenum KC. Jego hasło „szukajmy prawdy w faktach”, stało się zachętą do zmian ekonomicznych, również zapoczątkowanych podczas obrad tego Plenum.

Koronnym punktem chińskiego programu gospodarczego jest tzw. Go Global Policy.

Oto jej najbardziej spektakularne efekty:

MG Rover – 2005, Wielka Brytania

IBM przejęte (częściowo) przez Lenovo – 2005, USA

Morgan Stanley, bank – 2007, USA (Chińczycy wykupili 9,9% akcji)

Port w Pireusie – 2008, Grecja

Hummer – 2009, USA

Chinalco – 2009, Australia, podniesienie udziału w kopalniach z 9 do 18%

Volvo – 2010, Szwecja

EDP, energetyka – 2011, Portugalia/Brazylia, m.in. przejęcie zielonych zasobów Amazonii

Ferretti, luksusowe jachty – 2012, Włochy

Thames Water – 2012, Wielka Brytania, firma dostarczająca wodę pitną m.in. dla Londynu

Nowy Jedwabny Szlak – 2015, kraje Europy Środkowej i Wschodniej; połączenie kolejowe Chin z naszym regionem jest faktem od dwóch lat, planuje się jego rozbudowę.

20 umów gospodarczych z Czechami podpisanych w marcu 2016 roku.

                  

WIN WIN czyli wszyscy wygrywamy

Zwalczaj jednych barbarzyńców przy pomocy innych”, (yiyi zhiyi ) to chiński odpowiednik rzymskiej zasady „divide et impera”.

Czy druga, a wkrótce pierwsza, gospodarka świata zdecyduje się na jej zastosowanie? Jesteśmy świadkami ekspansji na niespotykaną dotąd skalę – symbole naszej cywilizacji – port w Pireusie, słynna starówka włoskiego Prato koło Florencji są już w rękach chińskich.

Wiadomo, że apetyt rośnie w miarę jedzenia. Pozostaje pytanie: co następne. Kupujący robią interesy, to pewne. Ale co z resztą świata?

Chiny XXI wiek

Chiny XXI wiek

Chińczycy przekonują, że wszystko jest w porządku; stosują metodę „win-win”, w której nie ma przegranych. Jedno jest pewne: obywatele Państwa Środka nie są nimi na pewno.

 

Marzenie Xi Jinpinga

(…) Celem ostatecznym socjalizmu jest osiągnięcie powszechnego dobrobytu”.

Deng Xiaoping

Premier Chin, Xi Jinping, ma marzenie: wyraził je w oficjalnie opublikowanym oświadczeniu:„ Dwie Setki” („Two 100s”).

Tytułowe „setki” to dwie rocznice, o fundamentalnym znaczeniu dla historii współczesnych (komunistycznych) Chin. Pierwsza przypada w 2021 roku i jest związana z powstaniem Chińskiej Partii Komunistycznej.

Do tego czasu Xi Jinping pragnie, by Chińczycy stali się społeczeństwem „średnio-zamożnym”.

Druga rocznica odnosi się do powstania Chińskiej Republiki Ludowej (1949). Najlepszym sposobem jej uczczenia będzie, zdaniem premiera, osiągnięcie do tego czasu statusu „bardzo wysoko rozwiniętego kraju”. (w tej chwili Chiny są tylko krajem „wysoko rozwiniętym”)

(Wyznacznikiem tego statusu jest posiadanie gospodarki post-industrialnej, czyli takiej, w której dochód narodowy pozyskiwany jest w większości z sektora usług).

Jinping nie wspomina o polityce, ale jego spotkanie z prezydentem Obamą podczas szczytu nuklearnego w Waszyngtonie w marcu br. i zdjęcie, które obiegło świat, a przedstawiające  tylko tych dwóch przywódców przy konferencyjnym stole, wskazuje, że marzenia premiera Chin nie ograniczają się, być może,  wyłącznie do gospodarki…

Na razie Państwo Środka realizuje je z żelazną konsekwencją:

Najbogatszy człowiek Chin, Wang Jianlin (szóste miejsce na świecie) jest prezesem firmy deweloperskiej Dalian Wanda Commercial Properties, która buduje między innymi centra handlowe i luksusowe osiedla, a według statystyk Pekin wyprzedził Nowy Jork jako miasto o największej ilości miliarderów na świecie (dane z lutego 2016).

Więcej o współczesnych Chinach i ich ekspansji już wkrótce.

Panda Wielka - Jedną z głównych przyczyn wymierania pandy wielkiej jest działalność człowieka

Jedną z głównych przyczyn wymierania pandy wielkiej jest działalność człowieka

SKOMENTUJ

Zaloguj się i napisz komentarz.

Poznaj Chiny

Artykuły w Kategoriach:

Ziemia Nocą

Teleskop Hubble'a