2015-10-02
Autor: nTimes

Luwr – najsłynniejsze muzeum Świata (ze szklaną Piramidą)

Louvre-and-PyramidLuwr to nie tylko najsłynniejsze, ale też najczęściej odwiedzane muzeum świata. W roku 2014 Luwr pobił kolejny rekord – liczba odwiedzających w samym tylko roku 2014 wyniosła 9,3 miliona (w tym ponad 50% stanowili ludzie młodzi, do 30. roku życia). Muzeum w swoich zbiorach zgromadziło 380.000 dzieł sztuki, z których prezentowane jest około 35 tysięcy. Tak więc nawet pobieżne, trwające zaledwie 30 sekund, obejrzenie każdego z nich zajęłoby nam 132 dni (!).

Luwr nie zawsze był tym Luwrem, który znamy. Początkowo w tym miejscu stał zamek warowny, niewielka forteca nad Sekwaną. Jej fundator, panujący we Francji w XII wieku Filip II August miałby niemały kłopot z rozpoznaniem w obecnej gigantycznej budowli jej pierwotnego kształtu. Całkowita powierzchnia zespołu budynków mieszczącego w sobie, precyzyjnie rzecz ujmując dwa muzea – Musée du Louvre i Musée des Arts Décoratifs to łącznie, bagatela, około 600.000 metrów kwadratowych.

Charles-V-Catherine-de-Medici-thumbBo historia Luwru przypomina trochę historię budowy średniowiecznych katedr, do których każde pokolenie dorzuca kolejną cegiełkę i żadne ostatecznie jej nie kończy. I tak Karol V Mądry nadał Luwrowi charakter rezydencji królewskiej, którą był aż do czasów panowania Ludwika XIV w XVII wieku. Katarzyna Medycejska, wiecznie stęskniona za Toskanią i ukochaną Florencją dobudowała ogromne skrzydło, znane jako Palais des Tuileries.

Z Pałacu do naszych czasów nie przetrwało dosłownie nic. Podczas Komuny Paryskiej (1871 r.) wspaniały budynek został przez rewolucjonistów oblany naftą, a następnie wysadzony w powietrze. Kiedy rewolucyjne szaleństwo opadło, zastawiano się czy pałacu nie odbudować. Ostatecznie pozostałe po nim resztki murów rozebrano. Na szczęście otaczające pałac ogrody (Jardin des Tuileries), ciągnące się od zachodniego krańca do Luwru, nie podzieliły jego losu. Przetrwały jakimś cudem w niezmienionej formie od połowy XVII wieku, kiedy zaprojektował je André Le Nôtre, autor również ogrodów w Wersalu. Starannie pielęgnowane, stanowią i dzisiaj oazę zieleni w centrum Paryża.

Louis-XIV-of-France-thumbRezydencją królewską Luwr przestał być już w 1678 roku, kiedy Ludwik XIV (Król Słońce) przeniósł się do Wersalu, a Luwr oddał artystom. Cóż za iście królewski gest! Odtąd sztuki piękne, w tej czy innej postaci, nie opuszczały już dawnego pałacu królewskiego. Za czasów Ludwika znajdowała się tu Académie Royale de Peinture et de Sculpture (królewska Akademia Malarstwa i Rzeźby).

W roku 1791, a więc już po wybuchu Wielkiej Rewolucji Francuskiej, Zgromadzenie Narodowe wydało dekret z grubsza stanowiący potwierdzenie decyzji Ludwika XIV. Na jego mocy zabudowania Luwru i Pałacu Tuileries miały stać się miejscem gromadzenia dzieł sztuki. Zgodnie z duchem czasów wyrzucono oczywiście z nazwy przymiotnik „królewski” i w 1793 r. nadano nową, republikańską nazwę: Muséum Central des Arts de la République. Nie przetrwała ona długo, bo już w 1803 roku, zmieniono ją na Musée Napoléon. W tym czasie otoczenie Luwru wzbogaciło się o nową budowlę – w Jardin du Carrousel – Arc de Triomphe du Carrousel, słynny dziś łuk triumfalny wzniesiony na cześć zwycięskich bitew cesarza Francuzów Napoleona Bonapartego z 1805 roku.

Historia budynku
• 1190 – Król Francji Filip II zakłada pierwszy zamek-fortecę przeciwko najazdom Wikingów.
• 1546 – Król Franciszek I rozpoczyna przebudowę zamku w pałac. Średniowieczne zachodnie skrzydło zostało wyburzone i zastąpione renesansowymi budynkami według projektów Pierre’a Lescota, wykończonymi przez Jean Goujon. Przebudowa była kontynuowana również przez jego następcę Henryka II (panował w latach 1547-1559).
• 1566 – Karol IX buduje pierwszy poziom małej galerii (Petite Galerie).
• 1595 – Henryk IV zaczyna budowę wielkiej galerii (Grande Galerie), ukończonej w 1608 r.
• 1625 – Ludwik XIII podejmuje dalszą rozbudowę Luwru zgodnie z planami Henryka IV.
• 1678 – Ludwik XIV przenosi siedzibę królewską z Luwru do Wersalu.
• 1692 – Ludwik XIV postanawia utworzyć galerię rzeźb starożytnych w Salle des Caryatides.
• 1791 – Zgromadzenie Narodowe rewolucji francuskiej podejmuje decyzję o przekształceniu Luwru w muzeum.

Arc-de-Triomphe-du-Carrousel-1912

Napoleon-III-BonaparteZa panowania Napoleona III, kiedy Francja ponownie, po burzliwych czasach napoleońskich, przeżywała okres prosperity, powstały kolejne gmachy zwane obecnie Nowym Luwrem. „Stary” Luwr nie był w stanie pomieścić wciąż rosnących zbiorów, do których wzbogacenia niewątpliwie przyczyniły się… kampanie Bonapartego. Żołnierze francuscy przynosili na bagnetach idee rewolucji, ale też zabierali to i owo.

Brak miejsca – to w zasadzie jedyna stała we wciąż zmieniających się stylach, nazwach i koncepcjach tego wielkiego Muzeum.

W roku 1932 dokonano kolejnej modernizacji, a w 1983 rozpoczęto realizację Projet du Grand Louvre, czyli projektu Wielkiego Luwru. W jej trakcie dokopano się pod Cour Carrée (dziedzińcem „Starego Luwru”) zalążka obecnego muzeum – czyli resztek wspomnianej XII wiecznej fortecy króla Filipa II Augusta. Pozostałości zamku nakryto stropem, tworząc tzw. Rezerwat archeologiczny – dział historii Luwru jako obiektu.

W 1989 roku na dziedzińcu Napoleona stanęła piramida – budowla ze szkła ze stali, a więc z materiałów jak najbardziej współczesnych, ale kształtem nawiązująca do bardzo odległej przeszłości. Pomysłodawcą jej powstania był prezydent Francji François Mitterrand, wielki miłośnik i znawca architektury. To właśnie on zdecydował, że autorem projektu nowej budowli będzie amerykański architekt chińskiego pochodzenia Ieoh Ming Pei.

Louvre-Pyramid

Piramida o wymiarach 21,64 wysokości i 35 metrów długości boku podstawy natychmiast wywołała gorącą dyskusję. Nie da się ukryć, że dzieło Minga niewiele ma wspólnego z klasycystycznym założeniem XVII-wiecznego projektu. Z drugiej strony z pewnością przyciągnęła kolejne tłumy zwiedzających chcących obejrzeć ją w „realu” i wyrobić sobie własne zdanie.

Smaczku całej sprawie i dodatkowej popularności przysporzył piramidzie fakt wykorzystania jej szczególnych właściwości przez Dana Browna w jego „Kodzie Leonarda da Vinci”. Właściwości zresztą wcale nieistniejących. W latach 80. krążyły bowiem pogłoski, jakoby piramida składała się z 666 elementów, a więc liczby magicznej. (6 to według Kabały liczba szatana).

Nic z tych rzeczy! Piramida składa się dokładnie z 673 elementów, w tym 603 szklanych. I wciąż się zmienia, zgodnie z duchem czasów. Na przykład w 2011 roku 4,5 tysiąca żarówek tradycyjnych zostało zastąpionych energooszczędnymi diodami.

Poza tym piramida pełni funkcje jak najbardziej praktyczne – stanowi główne wejście do Luwru, pod nią znajduje się kilkupoziomowy Hall Napoleona, z księgarniami, salami kinowymi, restauracjami i kawiarniami. Warto wpaść do którejś z tych ostatnich przed wejściem na sale – bo zwiedzanie Luwru to nie lada wyzwanie!

Tłum kłębi się tu praktycznie nieprzerwanie – ludzie płyną rzeką, która w okresie szczytu szczytów sezonu, czyli od wiosny do wczesnej jesieni (sam sezon trwa w Paryżu praktycznie cały rok) przybiera charakter nieomal ludzkiego tsunami.

Większość odwiedzających zaczyna chronologicznie – od zbiorów starożytnych, które podzielono na działy Starożytnego Egiptu, Starożytnego Bliskiego Wschodu, Starożytnej Grecji, Starożytnego Rzymu. Tutaj bezsprzecznie króluje marmurowy posąg Wenus z Milo. Wydobyty u wybrzeży greckiej wyspy Milo znalazł się w 1820 roku na bazarze w Stambule (wtedy Konstantynopolu). Tam został wypatrzony i natychmiast zakupiony przez francuskiego ambasadora, markiza de Rivieres. Markiz ofiarował posąg Ludwikowi XVIII, który natychmiast przekazał go do Luwru. Starożytna piękność powstała ok. 120 roku p.n.e. Liczy 2,04 metra (wraz z postumentem). Pozbawiona jest rąk, a jej kształty, no cóż… świadczą o tym, jak bardzo przez wieki zmieniały się ideały kobiecego piękna.

Znacznie bardziej okaleczony został przez wieki inny znany posąg przyciągający tłumy – Nike z Samotraki. Bezgłowy, z jednym tylko skrzydłem posąg greckiej bogini oryginalnie był częścią ogromnej całości – stał na z wyciągniętym mieczem na dziobie okrętu. Po „liftingu”, czyli remoncie przeprowadzonym w ubiegłym roku, przyciąga tłumy.

Prawdopodobnie to właśnie między innymi powrót Nike przyczynił się do rekordowej ilości odwiedzin Luwru.

Louvre-Interior

123

SKOMENTUJ

Zaloguj się i napisz komentarz.

Poznaj Chiny

Artykuły w Kategoriach:

Ziemia Nocą

Teleskop Hubble'a