2015-11-09
Autor: nTimes

Mahomet – ostatni (jak na razie) Prorok. Narodziny Islamu

Mahomet-Name-in-Arabic

Imię Mahometa w języku arabskim.

WP-Blind

Ostatecznie i formalnie datę tę określił kalif Umar ibn al-Chattab – według kalendarza zachodniego pierwszym dniem nowej ery był 16 lipiec 622 roku (pierwszy dzień miesiąca księżycowego muharram w terminologii arabskiej).

Pierwszym zadaniem Proroka po przybyciu do Medyny było pogodzenie konkurujących ze sobą plemion arabskich – i przyciągnięcie do Islamu społeczności żydowskiej, zamieszkującej miasto, bogatej, licznej i wpływowej. O ile to pierwsze udało się, o tyle drugie napotkało znaczne trudności. W tej sytuacji Mahomet wydał akt prawny – Konstytucję Medyny, w której określił prawa i obowiązki muzułmanów, innowierców i ich wzajemne stosunki. Konstytucja Medyny stała się wzorem funkcjonowania dla wszystkich późniejszych społeczności islamskich.

Od momentu ogłoszenia Konstytucji Mahomet stał się dla swoich wyznawców nie tylko Prorokiem – czyli pośrednikiem między Allahem a nimi, ale też władcą społeczności muzułmańskiej, najwyższym sędzią i prawodawcą. I tak było aż do jego śmierci.

Z pola bitewnego prosto do raju

Wrogość pomiędzy wciąż rządzącymi Mekką Kurajszytami a nowym władcą Medyny nie malała. Wręcz przeciwnie. Konfrontacja, i to zbrojna, była nieunikniona. Doszło do niej ostatecznie w miejscu zwanym Badr w siedemnastym dniu miesiąca ramadan (rok 624). Mimo dość nikłej liczby walczących uważana jest ona w tradycji islamskiej za najważniejszą stoczoną bitwę, za coś w rodzaju „bitwy bitew”. To właśnie starcie pod Badr przywoływane jest przez arabskich historyków przy opisach innych starć.

To wtedy Prorok ogłosił po raz pierwszy, że wszyscy, którzy zginą, walcząc po „słusznej stronie”, w imię Allaha, trafią do raju. Po bitwie pod Badr trafiło tam, poza innymi, również dziewięciu najbliższych współpracowników Mahometa. W roku 627 armia z Mekki, złożona z dziesięciu tysięcy żołnierzy ruszyła ponownie na Medynę. Do ataku zachęcała Kurajszytów medyńska społeczność żydowska, obiecując pomoc przy przejmowaniu miasta. Obroną miasta dowodził irański generał, Salman al-Farsi, pierwszy w historii Pers, który przyjął Islam. Generał zaproponował taktykę, dotąd nieznaną w świecie arabskim, ale sprawdzoną już wielokrotnie przez armię perską – wykopanie wokół Medyny rowu. Kurajszyci ze swoim wojskiem, mimo przewagi liczebnej, nie byli w stanie go sforsować; zniechęceni, wycofali się w rozsypce.

Mahomet wygrał kolejną bitwę.

Ale nie wszyscy mieszkańcy Medyny mogli świętować zwycięstwo. Najwyższą cenę za przegraną poniosła społeczność żydowska Medyny – za spiskowanie z Kurajszytami dowództwo armii zdecydowało o wymordowaniu wszystkich mężczyzn. Kobiety i dzieci wzięto w niewolę. Zdaniem historyków arabskich o tej jatce miał nie wiedzieć Prorok, chociaż jest to raczej wątpliwe.

Ten tragiczny epizod rzucił cień na stosunki obydwóch społeczności. Wrogość pomiędzy Arabami a Żydami przetrwała przez wieki.

Udało się natomiast zawrzeć rozejm z Kurajszytami. Dzięki temu Mahomet otrzymał zgodę na odbycie pielgrzymki do Al-Kaby – to wydarzenie, podobnie jak Konstytucja Medyny czy bitwa pod Badr było kolejnym kamieniem węgielnym tworzącej się społeczności panislamskiej. Odbyła się ona w 632 roku.

Był to kulminacyjny moment jego życia i walki o zjednoczenie Arabów pod sztandarem Proroka. Odtąd obowiązkiem każdego muzułmanina jest, wzorem Mahometa, odbycie takiej pielgrzymki, przynajmniej raz w życiu.

Późną wiosną 632 roku w trakcie planowania kolejnej wyprawy, tym razem na północ, Prorok niespodziewanie zasłabł. Umarł trzy dni później, 8 czerwca, w otoczeniu rodziny i współpracowników.

Mahomet pochowany został we własnym domu, przylegającym do meczetu. W świecie arabskim jego grobowiec jest uważany, po Al-Kabie, za najświętsze miejsce. Miliony pielgrzymów przybywają co roku, by oddać pokłon Prorokowi.

Jego roli w historii świata arabskiego i historii świata nie sposób przecenić. Ustalił nowy porządek, nowe zasady współżycia społecznego, które, w zasadzie niezmienione, są żywe do dziś.

Wydawało się, że w dwubiegunowym świecie, wspomnianym na początku, między dwoma potęgami – spadkobiercami Cesarstwa Rzymskiego i Persją Sasanidów nie ma miejsca na trzecią siłę. A mimo to ona pojawiła się, i to na terenach najmniej sprzyjających ludzkiej egzystencji – praktycznie na pustyni. W kilkaset lat po śmierci Proroka Arabowie budowali już pałace w znacznie bardziej sprzyjającym klimacie – w Tunezji, Maroku, Hiszpanii.

A wszystko zaczęło się od jednego człowieka i jego wizji.

Mahomet-Muhammad-Islam-Burqa-Niqab-Chador-Hijab

Wszystkie kobiety Proroka

Żon i nałożnic miał w sumie trzynaście, nie licząc oczywiście jednorazowych przygód miłosnych. Jak na mahometanina, zachowywał więc nieomal wstrzemięźliwość seksualną i to pomimo nieograniczonych możliwości w tym względzie, przynajmniej w okresie medyńskim. Wtedy otoczony był na pewno stręczycielami, poza tym przedstawiciele najznamienitszych rodów przyprowadzali mu swoje córki i siostry (albo nawet żony), a najpiękniejsze niewolnice mógł mieć na każde skinienie.

Ostatecznie poprzestał „tylko” na dziewięciu żonach i czterech stałych nałożnicach. Wszystkie małżeństwa, poza tym z ukochaną, Aishą, służyły wzmocnieniu jego pozycji w społeczności. Wcześniej, w Mekce, na pierwszym etapie życia, kiedy jako ubogi młodzieniec poślubił bogatą wdowę, od której był zależny materialnie, jego możliwości w zakresie podbojów miłosnych były raczej ograniczone. Ale kobiety jego życia to nie tylko żony i kochanki, to również córki, a szczególnie jedna z nich – najukochańsza Fatima.

Pierwszą żonę, Chadidżę bint Chuwajlid, poślubił mając 25 lat. Ona miała czterdzieści, była bogatą wdową, dwukrotnie wcześniej zamężną. Chadidża była kobietą nieprzeciętną – ciepłą, serdeczną, mądrą, a w dodatku miała „żyłkę do interesów”. Źródła podają, że wartość wszystkich karawan wysyłanych latem z Mekki do Syrii, a zimą do Jemenu była mniejsza od wartości karawany wysyłanej przez zaradną wdówkę. Z przekazów wynika, że miała litościwe serce dla biednych, pomagała krewnym w potrzebie, aranżowała małżeństwa. Dlaczego ta kobieta, której nadano przydomki „Księżniczka Kurajszytów”, „Czysta” i „Wielka” poślubiła nikomu nieznanego, biednego kupca?

Mahomet i Chadidża poznali się w 595 roku, w momencie kiedy przyszła żona Proroka pilnie poszukiwała przedstawiciela dla swoich interesów w Syrii. Sama niechętnie opuszczała Mekkę. Po powrocie karawany, którą poprowadził Mahomet, okazało się, że młody kupiec nie tylko doskonale się spisał, przywożąc dwukrotnie większy zysk niż się spodziewała, ale był też bohaterem dziwnego zdarzenia. Otóż sługa, który na jej polecenie miał mieć oko na poczynania młodego kupca, opowiedział, że był świadkiem, jak dwaj aniołowie zasłaniają chmurą słońce nad śpiącym na pustyni Mahometem. Potem Chadidży przyśniło się, że jej dom nawiedziło słońce. Krewny, którego spytała o radę, nie miał wątpliwości: Mahomet jest wybrańcem Najwyższego!

To zdecydowało: Bogata wdowa zaproponowała Mahometowi małżeństwo. Para przeżyła w szczęściu i zgodzie dwadzieścia pięć lat. Najlepszym dowodem na to, żeby był to związek wyjątkowo udany jest fakt, że Mahomet w tym czasie nie poślubił żadnej innej kobiety. Nie zachowały się też informacje o żadnych „skokach w bok”. Przeciwnie – z zachowanych dokumentów wynika, że był mężem idealnym. Nieomal pantoflarzem – gotował, pomagał w porządkach, a nawet… szył!

Islam-Women-Cloth-Hijab-Niqab-Burqa

Jedyne, w czym nie poszczęściło się Mahometowi w jego pierwszym małżeństwie, był brak męskiego potomka. Obydwaj synowie urodzeni z tego związku nie przeżyli dzieciństwa.

Jego miłość do Chadidży przetrwała nawet śmierć – po jej odejściu Mahomet wspominał pierwszą żonę z miłością do końca życia. To Chadidża jako pierwsza usłyszała od Mahometa o objawieniu, jakie miał w grocie Hira i przesłaniu od archanioła Gabriela. Ona pierwsza uwierzyła mu i w ten sposób stała się pierwszą wyznawczynią nowej religii.

Nawet Aisha, ukochana żona, którą poślubił po śmierci Chadidży bywała zazdrosna o zmarłą. Ta rudowłosa piękność, obdarzona temperamentem i niezwykła inteligencją zajmowała w sercu Proroka miejsce szczególne. Źródła przytaczają zdarzenie, którego była bohaterką – kiedy w poszukiwaniu zgubionego naszyjnika udała się samotnie na pustynie, spotkała tam mężczyznę. Odnaleziono ją dopiero nad ranem… Sytuacja wydawała się dość oczywista. Ale nie dla Mahometa. Kiedy wahał się, czy oskarżyć żonę o cudzołóstwo z pomocą przyszedł mu sam… Allah zsyłając treść sury, z której wynikało, że cudzołóstwo musi potwierdzić czterech świadków, a mijającym się z prawdą grozi za podawanie fałszywego świadectwa kara 70 batów.

W ten sposób Aisha uniknęła posądzenia o zdradę, a wyznawcy Islamu wzbogacili się o wiedzę jak postępować w podobnych wypadkach…

Nie wiadomo, czy po tej pustynnej przygodzie młodziutkiej żony coś popsuło się w ich małżeństwie. W każdym razie to ona, Aisha, trzymać go miała w ramionach, kiedy umierał. Ona i Fatima, ukochana córka, jedyna kobieta, poza Chadidżą, która nigdy Proroka nie zawiodła. Imię, które jej nadano – Fatima, czyli „Matka swojego ojca” – mówi samo za siebie. W tradycji arabskiej czci się ją jako najbliższą Prorokowi. To ona była przy nim przez osiemnaście lat, w doli i niedoli. Ona pocieszała go w momentach klęsk i cieszyła się wraz z nim ze zwycięstw. Do dziś imię Fatima należy do najpopularniejszych w świecie islamskim, a ona sama wciąż jest wzorem do naśladowania dla kobiet arabskich. Jej przydomki to między innymi: „Błogosławiona”, „Czysta”, „Ta, z Którą Rozmawiały Anioły”, „Stojąca na Czele (Przywódczyni) Wszystkich Kobiet”. Potomkowie Mahometa poprzez Fatimę znani są wśród Arabów jako sharifs lub sayyits – szlachetni.

Mahomet Timeline (Oś Czasu)

RokWydarzenie
569Śmierć ojca Mahometa, Abdullaha.
570 *Prawdopodobna data urodzin Proroka.
576Umiera matka Mahometa.
595Prorok poznaje i poślubia Chadidżę, zwaną „księżniczką Kurajszytów”.
605Narodziny Fatimy, najukochańszej córki, czczonej głównie przez szyitów. (1)
610Objawienie w grocie Al-Hira w Górach Światła. (2)
613Początek szerzenia islamu w Mekce.
614Pierwsze akty prześladowań wyznawców Mahometa.
615Emigracja części zwolenników Proroka z Mekki do Etiopii.
619Rok żałoby dla Mahometa: umiera pierwsza żona, Chadidża i wspierający go wuj, Abu Talib.
622Hidżra, czyli ucieczka z Mekki do Medyny, punkt zwrotny w historii Islamu. (3)
624Bitwa pod Badr - zwycięstwo muzułmanów nad siłami Mekki.
627Bitwa nad Rowem (oblężenie Medyny) - ponowne zwycięstwo muzułmanów.
628Zawarcie 10-letniego rozejmu między Kurajszytami z Mekki i muzułmanami w Medynie.
629Zdobycie Mekki przez wyznawców Proroka.
629Pierwsza pielgrzymka (hadż) Mahometa do Mekki.
631Większość plemion Półwyspu Arabskiego poddaje się władzy Proroka.
632 **Mahomet umiera w Medynie w ramionach żony Aiszy i w obecności ukochanej córki Fatimy.
Opis: * 19 kwietnia. ** 8 czerwca. (1) To jej linia genealogiczna jest uważana za potomków Mahometa. (2) Od tego momentu Allah zaczyna wyjawiać Prorokowi treść Koranu. (3) Rok 622 jest dla Arabów pierwszym rokiem (kalendarz muzułmański).

SKOMENTUJ

Zaloguj się i napisz komentarz.

Poznaj Chiny

Artykuły w Kategoriach:

Ziemia Nocą

Komentarze (temp. OFF)

Teleskop Hubble'a